Szanghaj to największe miasto w Chińskiej Republice Ludowej, położone w delcie rzeki Jangcy. Miasto jest największym chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. Szanghaj jest najludniejszym miastem Chin (Chongqing jako miasto wydzielone ma większą populację, ale na znacznie większym obszarze).

Nazwa miasta składa się ze znaków "na" i "morze" (nie znaczy jednak "na morzu" - "na morzu" to po chińsku 海上 hǎi shàng), często interpretuje się ją jako "Najdalszy zasięg morza" lub "(Naprzód) w morze". Skrócone nazwy to 滬 (uproszcz. 沪, Hù) lub 申 (Shēn). Szanghaj miał także liczne przydomki, nadane przez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju - dwudzieste i trzydzieste - kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

Podział na Chiny i Tajwan utrzymuje się od 1949 roku, kiedy to członkowie Kuomintangu pod przewodnictwem Czang Kaj-szeka po przegranej wojnie domowej 1945-1949 z komunistami Mao Zedonga wraz z 2 milionami zwolenników uciekli na wyspę Tajwan, gdzie ustanowili rząd kontynuujący tradycję Republiki Chińskiej powstałej w 1911 r. Od 1949 aż do swojej śmierci w 1975 Czang Kaj-szek prowadził z Tajwanu propagandę antykomunistyczną, przygotowując grunt dla swojego powrotu na kontynent. W tym okresie Republika Chińska była państwem autorytarnym pod rządami jednej partii. Dopiero zakończenie stanu wojennego w 1987 r. oraz śmierć kontynuującego politykę ojca prezydenta Chiang Chin-kuo w 1988 r. otworzyły drogę dla demokratyzacji Tajwanu.

Linia kolejowa Qinghai-Tibet łącząca chińskie miasto Xining w prowincji Qinghai, z tybetańską Lhasą - stolicą Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Część linii z Golmud została otwarta 1 lipca 2006 roku. Jest to najwyżej położony szlak kolejowy na świecie. Na szlaku tym znajduje się 30 stacji kolejowych, a jego długość wynosi 1 895 km i biegnie m.in. przez przełęcz Tanggula na wysokości 5072 m n.p.m. Na jego trasie znajduje się również najwyżej położony tunel kolejowy na świecie na wysokości 4905 m n.p.m., ma on długość 1338 metrów. Ponad 80% całej trasy znajduje się na poziomie wyższym niż 4000 m n.p.m., a 550 km znajduje się w strefie wiecznej zmarzliny. Jej tajenie powoduje osiadanie gruntu co niszczy budowle. Dlatego największym wyzwaniem w czasie budowy było utrzymanie w czasie prac budowlanych niestopionej zmarzliny i zapobieżenie temu w czasie eksploatacji kolei. Wymaga to jej izolacji od dopływu ciepła. Taką funkcję na większość trasy spełniają wysokie nasypy, w dużej części zbudowane z kamieni, pomiędzy którymi uwięzione powietrze pełni funkcję izolatora. Zaś u podstawy nasypu umieszczono w poprzek rury o otwartych końcach, mające izolować nasyp od podłoża. Podpatrzono, że rozwiązanie to stosują Tybetańczycy przy wznoszeniu budynków. Miejscami są też wbite w ziemię rury wypełnione amoniakiem, który u podstawy parując odbiera ciepło z gruntu, a następnie oddaje je skraplając się w górnej części w czasie zimy. Nad terenami o bardziej niestabilnym podłożu zbudowano wiadukty. Ich podpory sięgają 20 m w głąb ziemi. Największym wyzwaniem było drążenie tuneli w wiecznej zmarzlinie, co wymagało utrzymania ujemnej temperatury mimo ciepła wydzielanego przez pracujące maszyny i ludzi. Dlatego dla utrzymania mrozu stosowano wentylatory. Ponieważ beton do prawidłowego wiązania wymaga dodatniej temperatury, podgrzewano go. Inną trudnością są liczne aktywne uskoki tektoniczne.

Chiński program kosmiczny ruszył w Chińskiej Republice Ludowej w 1956 roku z pomocą ZSRR. Po rozłamie radziecko-chińskim w 1960 roku, program był kontynuowany chińskimi środkami. Pierwszy chiński satelita, Dong Fang Hong 1, został wystrzelony w 1970 roku, dzięki czemu Chiny stały się piątym w historii mocarstwem kosmicznym. Rozpoczęty w 1968 roku program lotów załogowych przyniósł owoce dopiero w 2003, kiedy Chiny wystrzeliły na orbitę statek Shenzhou 5 z Yang Liweiem na pokładzie. W ten sposób stały się trzecim państwem na świecie, po Rosji i USA, zdolnym wysłać człowieka w przestrzeń kosmiczną.

Prowincja Zhejiang  - prowincja na wschodnim wybrzeżu ChRL. Jej nazwę można przetłumaczyć jako "Kręta Rzeka", a wywodzi się ona od starej nazwy rzeki Qiangtang przepływającej przez stolicę prowincji - Hangzhou.

Pekin jest wielkim węzłem komunikacji drogowej. Dziewięć dróg szybkiego (dodać powinno się jeszcze 6 dróg w budowie lub projektowanych) ruchu łączy miasto z innymi regionami ChRL. Metropolia ma także własny system obwodnic. Problemem metropolii jest poważne zatłoczenie dróg. Największe korki tworzą się w godzinach szczytu, również na głównej ulicy miasta - Chang'an. W ostatnim czasie rząd próbuje zwalczyć problem korków. Rozszerzył większość obwodnic, szczególnie 3 obwodnicę. Zastępuje też skrzyżowania z sygnalizacją świetlną skrzyżowaniami bezkolizyjnymi. Ulica Chang'an biegnie przez środek placu Tian'anmen i jest główną arterią komunikacyjną miasta.

Optymalnym okresem na wyjazd do Chin jest wiosna lub wczesna jesień, kiedy jest słonecznie, temperatury są umiarkowane, na wschodnim i południowo-wschodnim wybrzeżu unikamy monsunowych deszczy, a w centralnej części kraju upałów. W środku lata przyjemnie jest w górskich regionach kraju: Tybecie, Ałtaju, Tienszanie. W zimie jest tam oczywiście mroźno, podobnie jak na północy kraju.

Państwo Środka to przede wszystkim kultura licząca sobie kilka tysięcy lat. Kultura o wiele starsza, niż europejska, kultura, która naszą kulturę wielokrotnie wyprzedzała i przewyższała.

Jej wytwory - Mur Chiński , wspaniałe buddyjskie klasztory, pałace kolejnych cesarzy to jednak tylko jeden z licznych atutów kraju. Jednym z największych są bowiem ludzie. W konfucjańskim kręgu kulturowym szacunek do innych, gościnność i dobroduszność są czymś naturalnym. Podróżny może doświadczać tego na każdym kroku.

Jeśli dodać do tego fakt, iż w niektórych regionach przybysz z Europy nadal budzi zdziwienie i życzliwą ciekawość i że miejscowi mieszkańcy w tego typu kontaktach chętnie okazują swoją bezinteresowną pomoc, zyskamy w miarę pełny obraz ludzi, których w Chinach możemy spotkać.

Chiny to także kraj o niezwykle bogatej przyrodzie. W jego granicach obejrzeć możemy wspaniałe pustynie, stepy, malownicze pola ryżowe, doliny wielkich, majestatycznych rzek, takich jak Jangcy, czy tropikalne lasy.

Na południu znajduje się najwyższa na świecie Wyżyna Tybetańska, otoczona masywami Himalajów, Karakorum i Kunlun. Kraj ten obfituje w tereny dziewicze, na których nie widać jeszcze śladów działalności człowieka. Większe miasta, takie jak Pekin, mogą się czasami wydawać skansenem, odzwierciedlającym wygląd miast w bloku byłego ZSRR. To pierwsze wrażenie, jakkolwiek ciekawe, może być mylące.

Chiny są dziś areną wielkich przemian społecznych i gospodarczych. System Chin, choć powoli, jednak demokratyzuje się. Skutki tego już mogą odczuć turyści, albowiem na nich Państwo Środka staje się otwarte w coraz większym stopniu.

Warto zatem odwiedzić to egzotyczne państwo i przekonać się, jak fascynującym doświadczeniem może być obcowanie z tak egzotyczną, a jednocześnie tak przyjazną kulturą.

Pekin jest stolicą i drugim co do wielkości, po Szanghaju, miastem Chin. Liczy około 7,5 miliona mieszkańców, a w zespole miejskim ponad 14 milionów. Samo miasto zajmuje 4,5 tys. km kwadratowych, natomiast zespół miejski ma blisko 17 tys. km2. Miasto położone jest w północno-wschodniej części Chin, na północnym krańcu Niziny Chińskiej w odległości 160 km od Morza Żółtego. W większości miasto leży na wzgórzach przy czym najwyżej usytuowane są dzielnice północno-wschodnie leżące na pogórzu gór Yen i północno-zachodnie rozciągające się na zboczach gór Daihang.

Pekin jest miastem kontrastów, z jednej strony jest to nowoczesna metropolia z drugiej to właśnie tu mieszczą się najstarsze zabytki Chin. Został założony około 700r.p.n.e. przez dynastię Zhou. W Epoce Wiosen i Jesieni, w latach 722-481 p.n.e. był stolicą księstwa Yan i pełnił tę funkcję do momentu zjednoczenia Chin przez Shi Huangdi , tj. do 221 roku. W latach 947-1125 nowej ery Pekin jest drugą stolicą dynastii Liao, a za czasów panowania dynastii Jin pełni funkcję głównej stolicy. Od 1272 roku, kiedy to wnuk Czyngis Chana, Kubilaj Chan wybrał miasto na swoją siedzibę Pekin był z małymi przerwami stolicą państwa ( za panowania dynastii: Yuan tj. w latach 1279-1368, Ming w latach 1368-1644, Qing w latach 1644-1911). Nazwę Pekin tj. „Północne miasto” nadano mu w 1420 roku. Po 1911 roku Chińczycy kilkakrotnie przenosili swoją stolicę. W roku 1949 miasto stało się stolicą Chińskiej Republiki Ludowej.

Miasto dzieli się na 10 dzielnic (ch’u) i 8 powiatów (hsien) tj. miejscowości podmiejskich, które zostały wchłonięte przez rozwijające się miasto. Pekin nie posiada wyraźnego centrum. Dzieli się na trzy koncentryczne kręgi, najstarsza część miasta nazywana jest miastem Wewnętrznym albo Tatarskim. Ulice wytyczone są prosto i przecinają się pod kątem prostym. Oś symetrii miasta stanowi linia północ – południe, a wzdłuż niej rozlokowane są najważniejsze zabytki Pekinu: świątynia Konfucjusza oraz wieże: Dzwonów i Bębnów. W południowej części Miasta Wewnętrznego leży tzw. Zakazane Miasto – zamknięty obszar otoczony murem o wysokości 11 m. Wewnątrz rozmieszczone są pałace, świątynie i pawilony. W latach 1421-1911 była to rezydencja cesarzy do której wstęp mieli tylko członkowie rodziny cesarskiej i dworzanie, a od 1949r. zamieniona w muzeum.

Pekin jest jednym z największych węzłów komunikacyjnych kraju. W odległości 23 km od centrum miasta leży międzynarodowy port lotniczy. W Pekinie krzyżuje się 12 tras komunikacji autobusowej kraju. Pekin ma też połączenia kolejowe z resztą kraju. W mieście znajdują się trzy duże dworce kolejowe. W mieście funkcjonuje gęsta sieć miejskiej komunikacji trolejbusowej i autobusowej oraz metro. Najpowszechniejszym środkiem transportu jest rower.

Wielki mur chiński jest jednym z najsłynniejszych budowli w Chinach i na całym świecie i można porównać ten obiekt z Piramidą w Egipcie.

W 220 roku przed naszą erą, pierszy cesarz z pierwszej chińskiej dynastii feudalnej, dynastiii Qin, Qinshihuang zdecydował połączyć obiekty ochronipne zbudowane wcześniej przez inne dynastie na cał obiekt ochroniony, czyl długi mur ochroniony aby walczyć z królestwami z północy. Później niemal we wszystkich dynastiach władze wciąż zbudowały i remontowały ten wielki obiekt. Około 1800 lat później, czyli w dynastii Ming (1368-1644 rok) rząd nadal kazał zbudował ten wielki mur, i właśnie dzięki nieustannym wysiłkom w tym długim okresie mur chiński stał się najdł€ższym obiektem militarnym na świecie. Równocześnie jego kulturalna i artystyczna wartość mogą porównać się z jego ważnością historyczną i strategiczną.

Wielki mur chiński jest wielkim obiektem ochronionym, którego budowa zajmowała najdłuższy czas na świecie. Od VIII wieku przed naszą erą aż do dynastii Ming, w ciągu tych ponad 2000 lat bezprzerwie budowano bodowano i remontowano ten obiekt i krztałcono to na wspaniały widok. Wielki mur chiński leży w północnej i środkowej części Chin, długość całego muru wynosi ponad 50 tysięcy kilometrów. Taki duży obiekt rzako spotykany jest w innych krajach na świecie, dlatego kilkaset lat temu wraz z innymi budowlami zaliczył się mur chiński do 7 cudów światowych.

Budowę muru ochronionego w Chinach rozpoczęła się od dynastii zachodniego Zhou w IV wieku przed naszą erą. Wtedy w celu ocrony przed atakami narodowośći z północy król dynastii zachodniego zhou kazał budować obiekt ochroniony, czyli mur ochroniony. W VIII wieku przed naszą erą podczas okresu Wiosny i Jesienii różne królestwa zaczęły budować mur ochroniony wzdłuż granicy aby ocronić własne kraje i walczyć z innymi.

Najpierw królestwo Chu budowało mur ochroniony wzdłuż granicy, a później inne królestwa duże albo małe np. Qi, Han, Wei, Zhao, Yan, Qin, Zhongshan także rozpoczęły budować mur ochroniony. Główny charakter muru ochronionego tego okresu jest: mury zbudowane przez różne królestwo kierowały w różny strony i posiadały różne długość. A zwykle mury wtedy nie były długie. Aby wyróżniać z murami zbudowanymi później w dynastii Qin, historyk nazywa mury tego okresu „murami Xian Qin” czyli po polsku „Mury okresu przed Dynastią Qin”. Warto także powiedzieć kilka słów o wieżach sygnalizacyjnych czyli alarmowych wzniesionych na samym murze lub na górze, które służyły do przekazawania wiadomości alarmowych o przybyciu nieprzyjaciół. W czasach, kiedy nie było jeszcze łączności telegraficznej, sygnałem było zapalenie ognia (w nocy) lub wypuszczenie dymu (w dzień). Kiedy na jednej wieży zapala się ogień czy dym alarmowy, momentalnie zapala się i na odległość tysięcy li. W roku 1466 ustalono także oto reguły: o przybyciu stu wrogów sygnalizuje się jednym ogniem i jedną salwą armatnią, o przybyciu 500 wrogów ? 2 ognie i 2 salwy. Trzy ognie i trzy salwy informują już o nadejściu tysięcznej armii wroga, a kiedy liczba napastników przekroczyło 10 tysięcy, trzeba już było zapalić 5 ogni i dać zarazem pięć salw armatnich.

Najsłynniejsza część wielkiego muru chińskiego jest prawdopodobnie część muru znajdująca w górach Badaling w Pekinie. Coroku nieliczni turyści zarówno chińscy jak i zagraniczni odwiedzają wielki mur chiński w tym miejscu. W Chinach jest takie przysłowie „człowiek, który nie był w wielkim murze, nie może być bohaterem”, więc tak dużo odwiedziło wielki mur chiński chyba chce być takim bohaterem. Wielki mur w Badaling jest część najlepiej zachowana i remontowana. Jeśli chcą państwa odwiedzać początkowszy widok muru to mogą pojechać do Simatai, które znajduje się również w okolicy Pekinu.

Już mówiłem bardzo wiele o wielkim murze chińskim. Ale jeśli chcą państwa naprawdę być bohatyerem, to lepiej tam pojechać i zobaczyć własnymi oczami.